در تمام مدت اين مد ی تيشن ، چشمها بسته می مانند و شما هشيار و نظاره گر می مانيد.
مرحله اول: 11 دقيقه
به طور نامنظم و با شدت از راه بينی نفس بکشيد و فقط روی بازدم تمرکز کنيد. بدن خود می داند چگونه دم را
انجام دهد. نقس بايد به عمق ريه ها برسد. تا آن جا که می توانيد با سرعت تنفس کنيد و در عين حال مطمئن
شويد بازدم هايتان تا حد امکان عميق صورت می گيرند. اين عمل را با حداکثر سرعت و عمق انجام دهيد – و
بازهم عميق تر تا جايی که انگار به بازدم تبديل شده ايد. از حرکات طبيعی بدن برای بالابردن انرژی خود
استفاده کنيد. افزايش انرژی را حس کنيد، اما در اين مرحله خود را رها نکنيد.
مرحله دوم: 11 دقيقه
بکشيد، گريه کنيد، بالا و پائين بپريد، بلرزيد، برقصيد، بخنديد؛ خود را به اين سو و آن سو بيندازيد. چيزی را در
خود نگاه نداريد؛ تمام جسم خود را به حرکت اندازيد. اگرقادر به انجام اين کارها نيستيد، اَدای آنها را درآوريد.
اين امر به شما کمک می کند تا راه بيفنيد. هرگز اجازه ندهيد ذهنتان در آنچه می گذرد دخالت کند. به ياد داشته
باشيد که وقتی آگاهانه ديوانه می شويد، نظاره گر باقی می مانيد.
مرحله سوم: 11 دقيقه
درحالی که تمام مدت دستهای خود را رو به بالا نگاه داشته ايد، مرتب کلمه ی "هو" را از عمق وجودتان
تکرار کنيد و بالا و پائين بپريد. روی تمام کف پا فرود آييد تا صدای آن عميقا مثل چکش به مرکز جنسی ضربه
زند. تمام نيروی خود را به کار بريد، خود را کاملا خسته کنيد.
مرحله چهارم: 11 دقيقه
بايستيد! در هر حالتی که هستيد، به همان صورت باقی بمانيد. هيچ تؽييری در وضعيت جسمی خود ندهيد. حتی
يک سرفه؛ يک حرکت باعث پراکنده شدن جريان انرژی می شود و همه ی تلاشهای شما را تا اين جا تلف می
کند. نظاره گر هر اتفاقی که بر شما می افتد باشيد.
مرحله پنجم: 15 دقيقه
برقصيد و پايکوبی کنيد و از اين راه قدرشناسی خود را نسبت به جهان هستی ابراز کنيد. اين تجربه را تمام
روز با خود نگاه داريد.
0 نظرات:
ارسال یک نظر